background

Vorto: kano

  1. Alta herbo, kies trunketoj iĝas per sekiĝado fortikaj, ordinare el familio poacoj, kiel ekzemple fragmito.

    • inter la kanojn sur la bordo de la Rivero

  2. Trunketo de kano , uzata kiel materialo pro fari meblojn, aŭ kiel iloj, ekzemple bastono por sin apogi, aŭ por frapi.

    • ŝi prenis por li keston el kanoj kaj ĉirkaŭŝmiris ĝin per asfalto kaj peĉo

    • vi fidas la apogon de Egiptujo, tiu kano rompita, kiu, se iu sin apogas sur ĝi, eniras en lian manon kaj trapikas ĝin

    • sin apogi sur rompita kano

    • ne malvolu puni knabon: se vi batos lin per kano, li ne mortos

    • kano kaj instruo donas saĝon

    • tia okazo mia ŝultro defalu de la dorso, kaj mia brako rompiĝu de kanoi

En aliaj lingvoj

    • La angla: cane, reed
    • La belorusa: трысьнёг
    • La bretona: korzenn (plant)
    • La franca: roseau, canne (bot.)
    • La germana: Schilfrohr
    • La hispana: caña
    • La hungara: nád
    • La nederlanda: riet
    • La pola: trzcina
    • La portugala: cana-de-vassoura, junco
    • La rusa: тростник
    • La bretona: bazh, gwialenn
    • La franca: canne (bâton)
    • La germana: Rattan, Rohr-
    • La hungara: bambusznád
    • La nederlanda: rietstengel
    • La portugala: cana, caniço, vara, bengala