background

Vorto: kaj

  1. Konjunkcio , kiu signifas «plie, aldone». Ĝi ligas frazojn, propoziciojn aŭ vortojn, kiuj havas saman gramatikan rolon. Se oni kunligas pli ol du elementojn, oni metas normale la vorton «kaj» inter la du lastajn. Por emfazi la kunecon oni povas meti ĝin inter ĉiujn kunordigatajn elementojn. Por insista senco oni povas meti la vorton «kaj» ankaux antaŭ la unuan el du (aux pli multaj) aferoj.

    • Ni disiĝis kaj iris en diversajn flankojn: mi iris dekstren, kaj li iris maldekstren

    • [Abram] havis ŝafojn kaj bovojn kaj azenojn kaj sklavojn kaj sklavinojn kaj azeninojn kaj kamelojn

    • li honeste kaj klere prezentas la argumentojn kaj por kaj kontraŭ la ideo de mondregistaro

En aliaj lingvoj

    • La angla: and
    • La belorusa: і
    • La bretona: ha (stl. kenur.)
    • La ĉeĥa: a
    • La finna: ja, sekä
    • La franca: et
    • La germana: und
    • La hebrea: ו-, וגם
    • La hispana: y
    • La hungara: és, s, meg (kötőszó)
    • La nederlanda: en
    • La pola: i, oraz
    • La portugala: e (conj.)
    • La rusa: и
    • La slovaka: a, aj
    • La sveda: och
    • La turka: ve
    • Tokipono: en
    • Volapuko: e