background

Vorto: en

  1. Prepozicio; uzate kun nominativo, indikas fizikan aŭ abstraktan lokon, staton aŭ cirkonstancon, kie io estas.

    • a. (Kun nominativo:) Indikas la lokon, interne de kiu io aŭ iu estas, kie io okazas.

      • mia onklo loĝas en Berlino

      • mi sentas min sana kiel fiŝo en akvo

      • mia koro tremas en mi

      • en malproksimeco oni ekvidis bluajn montojn

      • la infano kuris en la korto

      • la suno rebrilas en la klara akvo

      • mia amo restas ĉiam en la limoj de la infana devo

      • en la lingvo Esperanto ni vidas la estontan lingvon de la tuta mondo

      • en tiu propono kuŝas la solvo de la problemo

    • b. (Kun nominativo:) Indikas la tempon, dum kiu okazas (aŭ okazis, aŭ okazos) la ago.

      • mi parolos al vi en tempo pli oportuna

      • en la tago, kiam mi vidis ŝin, mi ŝin amis

      • en la venonta jaro, mi vizitos Germanujon

      • en unu vespero, mi ĉion verkis

      • en la daŭro de unu monato

      • en malbona vetero

    • c. (Kun nominativo:) Indikas la staton de objekto.

      • danĝere estas lasi lin plu en tia libereco

      • la forto grandiĝas en premateco

      • mi vagis en granda mizero

      • ili estis en granda nombro

      • lernigu la manieron, en kiu oni devas vivi inter ĝentilaj personoj

      • paroli en alia maniero

      • kien vi iras en tia izoleco?

      • en granda kolero

      • en konsento

      • en akompano kun iu

      • mia pulso en takto batas

      • en longaj girlandoj pendis mirindaj kreskaĵoj

      • puntoj kaj bantrozetoj kuniĝis en mirinda bonordigita senordeco

    • ĉ. (Kun nominativo:) Indikas cirkonstancon karakterizantan la agon.

      • li kuris malsupren en (per) kelkaj saltoj

      • vi manĝos vian panon en (ĉe) la ŝvito de via frunto

      • en liaj okuloj

      • disflugiĝi kiel polvo en vento

      • morti en turmentoj

      • en la nomo de

      • ŝiaj haroj estis kunvolvitaj en pezaj plektoj

  2. Prepozicio; uzate kun akuzativo, indikas direkton per finpunkto, t.e. fizikan aŭ abstraktan lokon, situacion aŭ staton, internen de kiu io aŭ iu moviĝas, celas, strebas, evoluas.

    • a. (Kun akuzativo:) Indikas lokon, en kiu situas la celo aŭ finpunkto.

      • iri en teatron

      • «Vi devas nepre veturi en banlokon!» diris la ombro

      • la infano kuris en la korton

      • la birdo flugas en la ĉambron

      • eĉ plej ruza vulpo en kaptilon falas

      • meti ion en sian poŝon

      • ĵeti en sakon

      • sablero falis en mian okulon

      • skribi en libron

      • mi malfermas la pordon en la dormoĉambron

    • b. (Kun akuzativo:) Indikas la finan staton, situacion kaj tiel plu de evoluo, aliiĝo, ŝanĝo.

      • fendi ŝtipon en du partojn

      • li rompis la vazon en pecetojn

      • la fumo longiĝis en mirindajn fantomojn

      • kunpremi la manon en pugnon

      • traduki libron en alian lingvon

      • la lando estis dividata en naŭ provincojn

      • miloj da voĉoj kunfandiĝis en grandegan harmonion

      • la glacio forgutis en brilajn larmojn

      • la milito kondukis multajn en mizeron

      • lia malkaŝemeco aliformiĝis en arogantecon

En aliaj lingvoj

    • La angla: in
    • La germana: in, im
    • La hebrea: ב-
    • La hispana: en
    • La pola: w
    • La portugala: em, dentro de
    • La rusa: в
    • La slovaka: v
        • a. La hebrea: בתוך
    • La angla: into
    • La pola: w
    • La slovaka: do
        • a. La hebrea: לתוך
        • b. La hebrea: ל-